Osiny

Z DZIEJÓW

Początki Osin - przysiołka Gorzyc, powstałego prawdopodobnie w czasach nowożytnych, są równie tajemnicze jak pobliskich średniowiecznych wsi. Źródła kartograficzne poświadczają istnienie przysiołka już w I połowie XVII w. Na mapach z XIX w. nazywano Osiny kolonią. Na terenie Górnego Śląska występuje 14 nazw geograficznych o takim brzmieniu. Odnoszą się do wsi lub ich części, kolonii, folwarków, oraz pol. Nazwa pochodzi zapewne od wyrazu osika (lasku osikowego), położonego zapewne na podmokłym terenie.

Osiny wchodziły dawniej w skład gminy, gromady i powtórnie gminy Gorzyce, nie stanowiły odrębnej jednostki administracyjnej, nie posiadały pieczęci i godła. Status sołectwa uzyskały w 1999 r.

W dawnych czasach na cieku wodnym znajdowały się stawy i młyn (lub młyny). Na mapie sporządzonej przez majora von Wrede w połowie XVIII w. widać kilka zagród oraz położony przy istniejącym do dziś cieku wodnym młyn. Resztki grobli zachowały się m.in. na granicy Osin i Gorzyc. W latach 80. XIX w. kolonię „przecięła” linia kolejowa z przystankiem Gorzyce Śląskie (przemianowanym przed wojną na Bełsznica - z uwagi na pobliską mleczarnię). W I połowie XX w. działały tu m.in. sklepy Klyszcza i Musioła oraz dwa niewielkie młyny wiatrowe, które należały do Ciurajów i Klapuchów. Długą tradycję posiada zakład stolarski Molitorów. W I połowie XX w. powstała też restauracja z dużą salą oraz niewielka remiza straży pożarnej. Wzdłuż dzisiejszej ul. Raciborskiej nie było praktycznie do końca XIX żadnych zabudowań. Do najstarszych rodów należą prawdopodobnie: Ciurajowie, Glencowie, Hołomkowie, Kuczokowie, Błędowscy i Michalscy. W ostatnich latach zbudowano świetlicę wiejską i boisko.

Osiny należały do parafii Gorzyce. „Serce” kolonii stanowiła dorodna lipa i kapliczka MB Częstochowskiej, u stop której gromadzili się wierni na majowych modlitwach. W jej pobliżu zbudowano w 1934 r. dużą kaplicę domkową, którą odbudowano po zakończeniu II wojny światowej. W późniejszym okresie rozbudowano ją tak, że mogła pomieścić nawet 200 wiernych. W 1979 r. erygowano w Osinach parafię, a latach 1984-1986 zbudowano kościół, po rozebraniu starej kaplicy. W 2001 r. do tutejszej parafii przyłączono część Bełsznicy. Mieszkańcy Osin posyłali swoje dzieci do szkoły w Gorzycach. Kolonia nigdy nie miała swojej szkoły i przedszkola.

Z miejscowości pochodzi o. dr Stefan Damian Wacławik, który pełnił posługę m.in. w Argentynie i Austrii. Do osińskich korzeni przyznawał się także ks. dr Gustaw Klapuch.

MUSISZ ZOBACZYĆ:

  • Dąb „Hanys” o obwodzie około 430 cm liczy kilkaset lat. Rośnie na dawnej grobli, na skraju osińskiego „parku”.
  • Hodowla strusi afrykańskich istnieje tu od 2012 r. Prowadzą ją Mandryszowie, którzy posiadają kilakdziesiąt niezwykłych ptaków. 
  • Kościół p.w. Ducha Świętego z lat 1984-1986, murowany, na planie prostokąta z zaokrąglonym narożnikiem, zbudowany według projektu inż. Adriana Szendzielorza posiada w narożniku południowo-zachodnim wieżę na rzucie prostokąta, zakończoną spływem z metalowym krzyżem, a od strony północnej podcienie. Wewnątrz min. galeria obiegająca korpus kościoła oraz tablice upamiętniające budowniczych: kościoła - ks. Zenona Szczęsnego oraz probostwa i domu katechetycznego - ks. Franciszka Kasperczyka. Pamiątkowa tablica z 1975 r., poświęcona spółdzielcom, znajduje się na budynku Gminnej Spółdzielni. Napis głosi: W 30-lecie / Gminnej Spółdzielni / Samopomoc Chłopska / Pamięci Założycieli i Naj- / ofiarniejszych działaczy / Społeczeństwo gminy Gorzyce.
  • Tablica poświęcona ofiarom II wojny światowej znajduje się na cmentarzu parafialnym, założonym w 1990 r. Widnieje na niej 26 nazwisk.